Zorg om de zorg

Het is weer eens zover.

Het is blijkbaar van alle tijden.

Het kabinet wil/moet gaan sleutelen aan de zorg.

Zelf ben ik jaren in de gezondheidszorg werkzaam geweest, en regelmatig kwamen er onzalige berichten uit Den Haag.

Meestal schikten wij ons als verzorgende/verpleegkundige in die bezuinigingsmaatregelen.

Hoe moet je als verzorgende of verpleegkundige nu gaan staken, je kunt toch moeilijk het werk gaan neerleggen.

De eerste bezuiniging waar ik als leerling ziekenverzorgende mee te maken kreeg was dat op het moment dat ik mijn diploma op zak zou hebben, dat ik op straat zou komen te staan.

Ziekenverzorging

Van de groep van 15 leerlingen mochten er 2 blijven.

Zo kon het gebeuren dat ik met een diploma op zak een maand in de WW kwam.

Maar door overal en nergens te solliciteren kwam ik uiteindelijk toch nog weer snel onder dak.

Op die manier kwam ik te werken in Wolfheze in het psychiatrisch ziekenhuis, nu Pro Persona

Ik draaide daar heel vaak nachtdiensten, altijd 7 nachten achter elkaar, maar vaak veel meer.

Altijd in je eentje de wacht over ongeveer 30 oudere mannen.

2 x per nacht kwam een loopwacht van een ander paviljoen je even met de ronden helpen, maar soms ook niet, omdat er geen personeel was.

Maar soms waren er noodsituaties, was dat het geval dan kon je een beroep doen op het nachthoofd, die in haar/zijn eentje de eindverantwoording had over ongeveer 900 patiënten, zo werden toen de bewoners/cliënten genoemd.

Regelmatig toch wel hachelijke situaties meegemaakt omdat je in je eentje soms geen kant op kon.

Moesten er leuke dingen georganiseerd worden dan deed je dat veelal in je vrije tijd.

Zelf ben ik ooit mijn halve vakantie bezig geweest om een thema dag (voor de afdeling waar ik werkte) voor het zomerfeest te organiseren, dat ieder jaar gehouden werd.

Het was hard werken, maar door een groot saamhorigheidsgevoel onder het personeel lukte het meestal wel om de zaak draaiende te houden.

Toch besloot Den Haag eind jaren 70 dat er bezuinigd moest worden.

Dit werd ons de mensen die werkte in de zorg echt te dol.

Zo ondstond in samenwerking met de vakbonden de actie ” Help, de verpleging verzuipt”

De actie riep op tot meer handen aan het bed, en het betrof een ludieke actie.

Het hoofd van het paviljoen waar ik werkte was zeer actief bij de AbvaKabo, en heel erg goed in het organiseren van acties.

En zo kon het gebeuren dat er een prima stiptheidsactie op poten werd gezet in Wolfheze.

In het personeelscentrum bevonden zich op de dag van de actie allemaal personeelsleden die een vrije dag hadden.

Maar ze waren niet echt vrij want ze konden op ieder moment opgeroepen worden om op hun afdeling bij te springen, als de nood aan de man was.

Ieder moment kon de telefoon gaan, en kwam er een Witkar (soort bestelbus op stroom) voorrijden om diegene die nodig was op te halen.

De bedoeling van die dag was om de zorg volgens het boekje te gaan leveren.

Niet dat dat niet gebeurde, maar om aan die verwachting te voldoen, konden wij als personeel vaak niet eens een pauze nemen.

Telkens als er op enig moment personeel te kort was om goede zorg te leveren, werd dat genoteerd, en de tijdsduur werd op de minuut nauwkeurig in kaart gebracht.

Er werden die dag zelfs opnamen gemaakt binnen ons paviljoen, en uitgezonden op de televisie.

Aan het einde van de dag bleek dat er een behoorlijk aantal manuren te kort was.

Uiteindelijk heeft die actie wel resultaat gehad.

Maar op een gegeven moment moest er toch salaris ingeleverd worden.

Begin jaren 80 was het weer zover.

Er ondstond een verschrikkelijke onrust omdat er een functiewaardering systeem op poten werd gezet.

Het gevolg was dat de meesten van mijn collega’s er behoorlijk in salaris op achteruit gingen, of totaal niet meer konden groeien in hun schaal.

De laatste jaren worden niet alleen maar de mensen die in de zorg werken getroffen, maar nu ook de mensen die de zorg nodig hebben.

Er staat van alles te gebeuren in de gezondheidszorg, en ik houd mijn hart vast.

Hoe gaat dat straks allemaal uitpakken ???.

Is er in de toekomst nog zorg voor mensen die zorg nodig hebben ???

Is dit de toekomst voor mensen die in de zorg werken ???

Parkeerplaats voor personeel

Parkeerplaats voor personeel

Dit onderstaande filmpje van Hans Gadiot. kwam ik vanmorgen tegen op facebook.

Zover zal het niet komen, maar toch het gaat er allemaal zeker niet beter op worden lijkt mij.

Vaak moet ik denken aan een film uit 1973, die toen veel indruk op mij gemaakt heeft.

Soylent Green

Soylent Green is een sciencefictionfilm uit 1973,gebaseerd op het boek Make Room! Make Room! dat gaat over overbevolking, en alle bijkomende problematiek, en het speelt zich af in New York in 2022

2 Replies to “Zorg om de zorg”

  1. Beste Annelies,
    Ik werkte in de jaren1965 en 1968 in Wolfheze en begon op Boszicht. Ook mijn kamertje was daar. Het alarm zat boven mijn deur dus regelmatig moest ik rennen omdat er onrust was. Veelal in mijn onderbroek want tijd om je s’nachts bij alarm aan te kleden was er niet. Het Pieterplein was berucht evenals de isolairs. Als 17jarige eigenlijk onverantwoord maar je moest het er mee doen. De varkensschuur die we tot soos hebben kunnen verbouwen was geweldig. Mooie 60er jaren gehad. Want de regels waren er om te overtreden. In mijn tijd ken ik de namen br.Koopmans en br.Dokter van Boszicht. ik hoor graag van je.
    m.v.gr.
    Henk van Astn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *