De Achtbaan

Helllep, we zitten in een achtbaan, en ik wil  er nu eindelijk wel eens uit.

Ik dacht heel even dat we tot stilstand waren gekomen, maar hij gaat alweer, en eigenlijk ben ik nog niet helemaal bijgekomen van de vorige loopings.

Ik wordt van het idee alleen al misselijk van angst dat we die volgende looping in gaan, of we dat nou willen of niet.

Eruit springen is helaas ook geen optie of we nou willen of niet, we zullen deze (hopelijk) laatste looping moeten nemen.

Wat baal ik ervan dat onze dochters en schoonzonen ook in deze Achtbaan zitten, maar als ik na ze achterom kijk, zie ik gelukkig hoewel ze allemaal behoorlijk pips zien, dat ze min of meer allemaal redelijk rechtop zitten, en naar ons toe het gebaar maken van, het komt allemaal goed, en ondertussen elkaar ook de hand vast houden. Wat een stelletje fantastische mensen !

Wat is het goed om te weten dat familie, vrienden, en onze “vage kennis”  al hebben laten weten dat ze klaar staan om ons op te vangen, ook al weet ik dat sommigen van hen op dit moment ook in een soortgelijke Achtbaan zitten.

Aan alle kanten van de Achtbaan weet ik dat er mensen staan, die vooral met die vorige looping ons bijstonden waar ze maar konden. Aan de linkerkant van de Achtbaan, zie ik jammer genoeg niet zoveel mensen meer staan, maar misschien komt dat, omdat ik het allemaal niet zo goed kan zien omdat er tranen in mijn ogen staan.

Maar helaas we krijgen geen tijd om er lang bij stil te staan, voor ons wacht nog een zware looping. Er zit niets anders op dan; diep zuchten, het verstand op nul, en de blik op oneindig, en vooral elkaar stevig de hand vast houden, en hopen dat we straks als de Achtbaan tot stilstand is gekomen, welliswaar nog duizelend van de rit, aan onze kleinkinderen kunnen vertellen……

Ooit zaten we in een Achtbaan toen jullie nog klein waren, en dat viel echt niet mee die Achtbaan, vooral dat laatste gedeelte was moeilijk, maar Opa, Oma, Papa, Mama, tantes en ooms, maar vooral Opa hebben het uiteindelijk gered ook al heeft Opa er letterlijk en figuurlijk littekens aan overgehouden.Samen

9 Replies to “De Achtbaan”

  1. Hallo Annelies, verschrikkelijk wat er met Geert gebeurt. Gelukkig hebben we in Nederland goeie medische zorg dus gaat het allemaal goedkoper. Heel veel sterkte, ik denk aan jullie . Dikke knuffel Gerda

  2. Wat erg Annelies ik lees net op jouw blog wat er aan de hand is met Geert.
    We hopen dat alles goed met hem gaat en wensen jullie heel veel sterkte toe.
    Toevallig kom ik op je blog en ik ben hier heel erg van geschrokken.
    Ik voel met jullie mee want ik weet wat jullie moeten doormaken.
    Heel veel liefs en sterkte toegewenst wij denken aan jullie.

    Heel veel liefs
    van Loes en Jaap

  3. Als je zo in de achtbaan zit, en dat zitten jullie al zo lang, kan het je zo duizelen. Ik krijg het gevoel dat jullie ook goed om je heen kijken en gelukkig zien wat er om je heen staat. Als ik de blog’s lees, lees ik ook veel liefde. Houd het maar vast. Veel sterkte de komende tijd.

  4. Na elke achtbaan stappen vele inzittenden opgelucht uit en zeggen voldaan: “Dat hebben we overleefd”. Ook jullie achtbaan moet gewoon op deze manier gaan eindigen. Blijf zitten, houd elkaar vast en stap na de wilde rit samen weer uit. Zet ‘m op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *